Bezwaarde erfgenaam is niet bevoegd schenkingen ten laste van nalatenschap te doen, tenzij anders is bepaald

Voor de vraag of een bezwaarde erfgenamen bevoegd is om schenkingen te doen ten laste van de nalatenschap van erflater, moet volgens het Hof worden gekeken naar de omstandigheden waaronder de uiterste wil van de erflater tot stand is gekomen. Het Hof legt de bepalingen van de uiterste wil in casu zo uit, dat de bezwaarde erfgename bevoegd was de goederen van de nalatenschap te gebruiken, de vruchten daarvan te genieten, die goederen te vervreemden en te verteren, maar niet dat zij ook bevoegd was deze goederen te schenken. Als de uiterste wil daarvan niet afwijkt, zijn op een fideï-commissaire beschikking als de onderhavige de wettelijke bepalingen betreffende vruchtgebruik van overeenkomstige toepassing, art. 4:138 lid 2 BW. Uit art. 3:215 lid 3 BW vloeit voort dat zonder andersluidende testamentaire bepaling een bezwaarde erfgenaam niet bevoegd is schenkingen ten laste van de onder bezwaar geërfde nalatenschap te doen. Het is niet nodig dat de erflater dit expliciet in zijn uiterste wil bepaalt.