Bij bepaling hoogte van verschuldigde erfbelasting gaat het om omvang van verkrijging en niet om omvang van nalatenschap

Erflaatster (E) heeft in haar testament haar zoon (Y) tot enig erfgenaam benoemd. Haar dochter (X) is onterfd. X doet een beroep op haar legitieme portie. X en Y hebben een vaststellingsovereenkomst ondertekend waarbij aan de activazijde (de koopsom van) een pand ter waarde van € 360.000 is opgenomen. Nadat aan X een navorderingsaanslag is opgelegd door de Inspecteur, stelt X dat het bedrag van € 360.000 een in het verleden gedane schenking betreft van E aan Y. Omdat daarbij schenkbelasting is geheven dan wel geheven had moeten worden, kan dat volgens X niet nogmaals leiden tot heffing van erfbelasting.

De Rechtbank overweegt dat X miskent dat tussen Y en X is afgesproken dat het bedrag van € 360.000 onderdeel uitmaakt van de legitimaire massa. X heeft uit hoofde van haar aanspraak als legitimaris haar deel in dit bedrag ook daadwerkelijk verkregen. Door X en Y zijn duidelijke afspraken gemaakt over wat haar verkrijging is. Anders dan X lijkt te veronderstellen, gaat het voor de bepaling van de hoogte van de verschuldigde erfbelasting niet zozeer om de omvang van de (erfrechtelijke) nalatenschap, maar om de omvang van de verkrijging van X. De Rechtbank stelt X in het ongelijk.