Het ontbreken van een erfstelling in testament leidt niet tot stilzwijgende onterving

M en V wonen sinds 1992 samen. Datzelfde jaar maakt M een testament dat hij nadien niet meer herroept. In dat testament benoemt hij als enig erfgenaam zijn partner ingeval hij geen kinderen nalaat. Heeft hij een of meer kinderen, dan legateert hij aan zijn partner ten eerste het recht van vruchtgebruik van alle goederen met inbegrip van zijn woning tegen inbreng van de waarde. En ten tweede het recht van vruchtgebruik van zijn nalatenschap. In 1996 maken M en V een samenlevingscontract, in 2001 gaan zij een geregistreerd partnerschap aan met een gemeenschap van goederen. In 2005 overlijdt M met achterlating van V en een kind uit een eerdere relatie. In geschil is of V erfgenaam is.
De Rechtbank oordeelt dat het testament duidelijk is in die zin dat V niet wordt uitgesloten als erfgenaam. De uitleg van K dat door het legaat van vruchtgebruik V is onterfd wordt daarom gepasseerd. De Rechtbank oordeelt dat zowel V als K erfgenaam is. Het Hof is het eens met de Rechtbank en bekrachtigt het vonnis. Het Hof overweegt hierbij dat van belang is dat M heeft gewild dat V verzorgd wordt achterlaten.