Hof vult strekking van testamentair bewind over voorwaardelijke making in

Erflaatster E is overleden. Haar zoon Z verkrijgt zijn erfdeel onder opschortende voorwaarde. Deze verkrijging is door E onder testamentair bewind gesteld. Uit het testament blijkt dat het bewind is ingesteld in het belang van Z omdat hij volgens E niet goed in staat is zelf het verkregene te beheren.
In geschil is de vraag wat de strekking van het bewind is. Art. 4:155 lid 3 BW bepaalt dat het bewind over een voorwaardelijke making wordt vermoed te zijn ingesteld in het belang van zowel de bezwaarde als de verwachter. Deze bepaling is van regelend recht zodat E hier bij testament heeft kunnen afwijken.
Het Hof legt het testament van E zodanig uit dat moet worden geoordeeld dat de erflaatster is afgeweken van het wettelijk vermoeden en dat het bewind in het belang van Z is ingesteld. Het gevolg is dat de rechter op verzoek van Z het testamentaire bewind kan opheffen, indien aannemelijk is dat Z de onder bewind staande goederen zelf op verantwoorde wijze zal kunnen besturen. (Art. 4:178 lid 2, 2e volzin BW).