Levensverzekeringsuitkering is quasi-legaat en vermindering is niet onredelijk

E is in 2018 overleden en laat zijn (minderjarig) kind K als enig erfgenaam achter. De nalatenschap van E is negatief en notaris N wil - in zijn hoedanigheid van vereffenaar - op grond van art. 4:126 BW jo. art. 4:7 BW een zodanig bedrag ten laste van een uitkering uit levensverzekering ontvangen, waarmee de schulden van de nalatenschap kunnen worden betaald. De verzekeringsmaatschappij werkt hier alleen aan mee als moeder (B) hiervoor toestemming geeft. Dat doet B niet, omdat volgens haar geen sprake is van een gfit, maar van een natuurlijke verbintenis. De verzekeringsuitkering komt volgens haar volledig toe aan de zoon en is geen quasi-legaat. Volgens de Kantonrechter heeft B onvoldoende aangetoond dat E de verzekering enkel heeft afgesloten om K verzorgd achter te laten (ter voldoening aan een natuurlijke verbintenis) en dat geen sprake is van een gift. Daarom is B op grond van art. 4:127 BW verplicht om mee te werken aan de vermindering van de overlijdensrisicoverzekering, tenzij dit onredelijk is. Voor de vraag of is voldaan aan dit onredelijkheidscriterium, is doorslaggevend of de begunstiging een verzorgingskarakter heeft. 
De Kantonrechter oordeelt dat niet is gebleken van omstandigheden die maken dat de vermindering in dit geval onredelijk is.