Notariële geldleningsovereenkomst is nietig door strijdigheid met dwingend recht

In 1999 leent A BV geld uit aan X BV. Deze geldlening wordt in 2005 omgezet in kapitaal, maar in dezelfde akte zijn ook bepalingen opgenomen over de verschuldigde rente en een achterstelling. In de opvolgende jaren wordt in de jaarrekeningen van X BV een agiostorting opgenomen op de balans. In 2010 wordt in de toelichting op de jaarrekening opgenomen dat nooit sprake is geweest van een agiostorting en dat het steeds de bedoeling was geweest om de lening in 2005 om te zetten in een achtergestelde lening. In 2011 wordt in een notariële akte het bestaan van de geldlening bevestigd, waarbij ook een looptijd en opeisbaarheidsgronden zijn opgenomen. De Rechtbank oordeelt dat de lening in 2005 is omgezet in een agiostorting en dat deze agioreserve nadien niet meer kan zijn uitgekeerd in verband met het negatieve eigen vermogen van X BV. De Rechtbank oordeelt dat de notariële geldleningsovereenkomst nietig is op grond van art. 2:25 BW jo art. 3:40 BW.