Notaris alleen hoofdelijk aansprakelijk op grond van art. 42 Inv. voor overdrachtsbelasting die uit de akte blijkt

Gelet op de wetsgeschiedenis van art. 42 Inv., heeft de wetgever bedoeld het toepassingsbereik van art. 42 lid 1 Inv. te beperken tot de overdrachtsbelasting waarvan de verschuldigdheid uit de inhoud van de notariële akte blijkt. Indien niets in de akte erop wijst dat de ingeroepen vrijstelling niet van toepassing is of anderszins in strijd met de WBR geen of te weinig overdrachtsbelasting is vermeld, blijkt de verschuldigdheid van (meer) overdrachtsbelasting dus niet uit de inhoud van de akte. Het feit dat de notaris wist dat bepaalde in de akte opgenomen feiten en omstandigheden niet juist waren, leidt niet tot aansprakelijkheid op de voet van art. 42 lid 1 Inv. De notaris heeft in zoverre wel in strijd gehandeld met de op hem rustende wettelijke zorgplicht. Derhalve dient te worden uitgegaan van de juistheid van de in de akte opgenomen verklaringen, voor zover uit de akte niet het tegendeel blijkt. De wetenschap van de notaris omtrent contra-indicaties die niet in de akte zijn opgenomen, maakt dit niet anders.