Hoge Raad in proefprocedures vermogensrendementsheffing: rendement niet haalbaar; geen cassatie op grond van rechtstekort op stelselniveau

De Hoge Raad heeft op 14 juni 2019 uitspraak gedaan in zes proefprocedures inzake het massaal bezwaar tegen de vermogensrendementsheffing van 4% in box 3 voor de jaren 2013 en 2014. Vijf arresten verwijzen naar de gronden in het zesde ''hoofdarrest'' met zaaknummer 17/05606 (ECLI:NL:HR:2019:816), waarin het oordeel van de Hoge Raad verder is uitgewerkt. De Hoge Raad concludeert dat voor de jaren 2013 en 2014 op stelselniveau het door de wetgever veronderstelde rendement van 4% in box 3 niet meer haalbaar was voor belastingplichtigen zonder daar (veel) risico voor te hoeven nemen. Uitgangspunt daarbij is het rendement op staatsobligaties en andere spaar- en beleggingsvormen waarbij de belegger gerechtigd blijft tot de nominale waarde van het geïnvesteerde bedrag. Van een schending van het ongestoorde genot van eigendom als bedoeld in art. 1 EP ERVM is sprake indien belastingplichtige wordt geconfronteerd met een buitensporige last. Dat is het geval indien het gemiddeld haalbare rendement in 2013 en 2014 lager is dan 1,2%. Hoewel dit leidt tot een rechtstekort, kan de rechter op stelselniveau daar niet in voorzien. Bij een buitensporig zware last op individueel niveau zou de rechter wel kunnen ingrijpen, maar dit valt buiten de vraag van de proefprocedures. De Hoge Raad verklaart daarom in alle proefprocedures het beroep in cassatie ongegrond.