Crediteringsmaximum van art. 5 lid 2 UB BRV is niet onverbindend

Bij de oprichting van X BV hebben de aandeelhouders hun aandeel in de vof X ruisend ingebracht. Tot het ondernemingsvermogen van de vof behoorden twee onroerende zaken. Voor de inbreng doet X BV een beroep op de vrijstelling ex art. 15.1.e WBR. De Inspecteur weigert de toepassing van de vrijstelling, omdat het crediteringsmaximum is overschreden zoals is vastgelegd in art. 5 UB BRV. X BV stelt dat de besluitgever met het stellen van het crediteringsmaximum zijn delegatiebevoegdheid heeft overschreden, zodat art. 5 UB BRV onverbindend is.
In navolging van het Hof en de A-G komt de Hoge Raad tot het oordeel dat de besluitgever met het stellen van het crediteringsmaximum zijn bevoegdheid niet te buiten is gegaan. Uit de wetsgeschiedenis volgt dat de ratio achter art. 15.1.e WBR is dat de overdrachtsbelasting geen belemmering mag zijn voor het wijzigen van de rechtsvorm van een onderneming. Hierbij achtte de wetgever het gerechtvaardigd om aanvullende voorwaarden te stellen zodat misbruik wordt tegengegaan.