Draagplicht voor restantschuld geheel bij man vanwege verband tussen restantschuld en strafbaar gedrag van de man

M en V zijn in gemeenschap van goederen gehuwd. M wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf vanwege een zedendelict en wordt op staande voet ontslagen. M kan niet meer bijdragen in de kosten van de woning en het huishouden, waardoor een achterstand in de rentebetalingen aan de bank ontstaat. M en V worden hierdoor gedwongen hun woning met verlies te verkopen. In geschil is of de draagplicht ten aanzien van de restschuld en achterstallige rentebetalingen volledig bij M moet komen te liggen of bij M en V tezamen zoals de hoofdregel van art. 1:100 BW aangeeft.
De Rechtbank oordeelt dat V voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat er een rechtstreeks verband bestaat tussen het door M gepleegde misdrijf en de (restant)schuld. Zonder het inkomen van M was V niet in staat de rente te voldoen. Een rechtstreeks verband bestaat ook tussen het misdrijf en de (rest)schuld omdat M en V door de gedragingen van M gedwongen waren de woning te verkopen op een moment dat de verkoopwaarde lager was dan de hypothecaire schuld.
De Rechtbank oordeelt dat onverkorte toepassing van de regel van art. 1:100 lid 1 BW er toe zou leiden dat V wordt benadeeld door het strafbare gedrag van M. Dit is in strijd met de redelijkheid en billijkheid. In afwijking van deze regel is M - in de interne verhouding tussen partijen - draagplichtig voor de gehele restschuld en de achterstallige rentebetalingen.