Forfaitaire waardering van verhuurde woning in box 3 geldt niet als waarde ten minste 10% afwijkt van werkelijke waarde

X bezit 5 verhuurde woningen. De huurders genieten huurbescherming. Voor de belastingheffing in box 3 worden de woningen gewaardeerd naar de WOZ-waarde, waarop vervolgens een forfaitaire correctie plaatsvindt voor de verhuurde staat van de woningen (de zogeheten ''leegwaarderatio'' uit art. 17a UB IB 2001). In geschil is of deze waarderingsmethodiek onredelijk uitpakt voor in de sociale sector verhuurde woningen en dus in plaats van de forfaitaire waarde moet worden uitgegaan van de waarde in het economische verkeer van de verhuurde woningen.
De Hoge Raad overweegt dat bij de waarderingsmethodiek voor verhuurde woningen in box 3 sprake is van een stapeling van forfaits. Als komt vast te staan dat de uit deze stapeling voortvloeiende waarde van een verhuurde woning voor 10 percent of meer afwijkt van de werkelijke waarde daarvan, wordt niet voldaan aan de doelstelling van de wetgever. De wetgever beoogde namelijk met de leegwaarderatio een correctie van de WOZ-waarde te bewerkstelligen tot de werkelijke waarde in verhuurde staat op de WOZ-waardepeildatum. Art. 17a UB IB 2001 moet dan wegens overschrijding van de aan de besluitgever gedelegeerde bevoegdheid buiten toepassing moet blijven. Er moet in die situatie worden uitgegaan van de werkelijke waarde van de verhuurde woning op de WOZ-waardepeildatum.
De zaak wordt verwezen voor een nadere beoordeling of toepassing van art. 17a Uitvoeringsbesluit IB 2001 leidt tot een waardering van de woning die in betekenende mate afwijkt van de waarde in het economisch verkeer op de WOZ-waardepeildatum.