Niet toekennen van partnervrijstelling aan gehuwde mantelzorger is niet in strijd met eigendomsrecht

In 2013 overlijdt erflaatster (E). E was ten tijde van haar overlijden ongehuwd en bewoonde een woning naast de woning van haar dochter (D) en diens echtgenoot en kinderen. D is de enige erfgenaam van E. In geschil is of D recht heeft op de partnervrijstelling van de Successiewet omdat zij aan E mantelzorg verleende.
De Rechtbank oordeelde eerder dat D niet als partner kan worden aangemerkt van degene aan wie zij mantelzorg verleende omdat zij is gehuwd. Volgens de Rechtbank is geen sprake van ongelijke behandeling ten opzichte van ongehuwde mantelzorgers.
In hoger beroep staat de vraag centraal of het niet verlenen van de vrijstelling in strijd is met art. 1 EP EVRM (ongestoord genot van eigendom). Volgens D ontbreekt een ''fair balance'' tussen het algemeen belang en het individuele belang van D.
Het Hof oordeelt dat de wetgever op het niveau van de regelgeving is gebleven binnen de hem toekomende ruime beoordelingsmarge. Voorts is volgens het Hof ook op individueel niveau geen sprake van een buitensporige last. Het hoger beroep wordt afgewezen.