Verlaagd tarief overdrachtsbelasting voor intern gesloopt kantoorpand dat wordt getransformeerd tot woningen

In casu is sprake van de overdracht van een appartementsrecht in een gebouw dat oorspronkelijk was gebouwd als kantoorgebouw. Tijdens de overdracht was een omgevingsvergunning voor woningbouw afgegeven, was het pand intern geheel gesloopt en waren de opbouwwerkzaamheden reeds begonnen. In geschil is of de verkrijging is belast met 2% of 6% overdrachtsbelasting.
De Rechtbank heeft geoordeeld dat op het moment van overdracht het gebouw zich bevond in een staat waarvan niet kan worden geconcludeerd dat het zijn bestemming als kantoorpand had behouden, noch dat het naar zijn aard was bestemd voor bewoning. Daarom kent de Rechtbank doorslaggevende betekenis toe aan de eisen en/of beperkingen die voor (het gebruik van) de onroerende zaak voortvloeien uit publiekrechtelijke voorschriften. Op basis van de afgegeven omgevingsvergunning ten tijde van de overdracht oordeelt de Rechtbank vervolgens dat de onroerende zaak bestemd was voor bewoning en dat dus het tarief van 2% van toepassing is.
Het Hof is eveneens van oordeel dat op de verkrijging van de onroerende zaak het tarief van 2% overdrachtsbelasting van toepassing is, maar komt op andere gronden tot dat oordeel. 
De feiten en omstandigheden van het geval rechtvaardigen de conclusie dat het bouwwerk in zijn totaliteit oorspronkelijk is ontworpen voor ander gebruik dan bewoning, maar dat de onroerende zaak door de later verrichte werkzaamheden in samenhang met de juridische splitsing in afzonderlijke onroerende zaken, een bouwwerk is dat is bestemd voor bewoning. Kortom, de tot aan de verkrijging van de onroerende zaak verrichte werkzaamheden hebben het verkregene naar de aard bestemd als woning.