Verlenging verjaringstermijn zoals die geldt voor ex-echtgenoten ook van toepassing op ex-samenwoners

M en V hebben een samenlevingsovereenkomst waarin staat dat zij verplicht zijn aan elkaar te vergoeden hetgeen aan het vermogen van de een is onttrokken ten bate van de ander. Die vergoedingen zijn blijkens het samenlevingscontract terstond opeisbaar. In 2012 wordt de samenlevingsovereenkomst ontbonden. In geschil is of aan V een vergoedingsrecht toekomt vanwege een in 2007 gedane investering in het restaurant van M. In de procedure stelt M dat de vordering van V is verjaard.
De Rechtbank overweegt dat de Hoge Raad op 19 januari 1996 (nr 15829, ECLI:NL:HR:1996:ZC1963, Rensing/Polak I) heeft geoordeeld dat een contractueel vervalbeding met betrekking tot de vordering tot verrekening tussen ex-echtgenoten naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. De Rechtbank acht de situatie van ongehuwde samenlevers niet wezenlijk anders en hoewel de wettelijke bepaling van art. 3:321 BW en het Hoge Raad-arrest niet rechtstreeks van toepassing zijn voor ongehuwde samenwoners, zal deze benadering ook in de situatie van partijen behoren te gelden. Gezien de specifieke omstandigheden van dit geval - onder meer qua tijdsverloop - komt de Rechtbank tot de conclusie dat de vordering van V is verjaard.