ECLI:EU:C:2022:426

X c.s. wonen in Nederland en erflater (E) woonde in Duitsland. Na het overlijden van E hebben X c.s. bij de Rechtbank Den Haag een verklaring afgelegd waarin zij de nalatenschap van E verwerpen. De Duitse rechter oordeelt dat X c.s. de nalatenschap hebben aanvaard, omdat de verwerping niet voldoet aan de vormvoorschriften van het Duitse recht. In hoger beroep is aan het Europese Hof van Justitie de prejudiciële vraag gesteld hoe de artt. 13 en 28 van de Europese erfrechtverordening moeten worden uitgelegd. 
Het Europese Hof oordeelde dat de artikelen zo moeten worden uitgelegd dat een verklaring van verwerping van een nalatenschap die door een erfgenaam is afgelegd voor het gerecht van de lidstaat van zijn gewone verblijfplaats naar de vorm geldig is wanneer is voldaan aan de voor dit gerecht geldende vormvereisten. Het is hierbij niet noodzakelijk dat de verklaring van verwerping voldoet aan de vormvereisten die zijn gesteld in het op de erfopvolging toepasselijke recht. Omdat X c.s. in Nederland wonen is de verwerping bij de Rechtbank Den Haag geldig. De Duitse rechter had de verklaring van X c.s. daarom in aanmerking moeten nemen.

Lees hier de volledige uitspraak.